Cuma, Mart 20, 2015

küçül

hayat ne hızlı. ne kadar akışkan ve değişken.

son birkaç yılda tükürdüğümü yala yala bitiremedim. bitmesin, değişim de iyidir bazen teslim olmak da. 30'undan sonra olmaz dediklerim bir bir oluyor. hem de bazen gümbür gümbür güzelliklerle oluyor değişiklikler. o zaman moral motivasyon artışından hormon coşmasına koşuyorum. yine de hayat zor.

her şey için koşturmaktan, didinmekten, uğraşmaktan yorulduğumu ilk söyleyişimin üzerinden yaklaşık 13 yıl geçti ve benim bu konudaki hissiyatım hala değişmedi. hayat değişmediğine göre burada da teslim olup kabullenmek gerek. ama insanın en zor kabullendiği şey kendisi galiba. bu yüzden kendiyle barışık insanları sevmiyoruz genel olarak. bizim başarmakta çok zorlandığımız şeyi onlar çoktan yaladı yuttu diye.

yine de kendimle, yüzde yüz barışıkmışım gibi görünme çabasına girip küçülmediğim için gurur duyduğumu da inkar edemeyeceğim. değişmeye çalışıyorum ama yalan söylemiyorum en azından... en azından kendime... öyle işte...


Hiç yorum yok: