Cuma, Ekim 04, 2013

lobkab

hayatımın sonuna dek unutamayacağımı bildiğim kötü bir anıyı unutmaya çalışmaktan vazgeçeceğim bir gün gelecek mi çok merak ediyorum.

unutmaya çalışmak
/
varlığını kabullenmek

hayatımın bir yerini kesip atmak elimdeki seçeneklerden çok daha başarılı bir sonuca ulaşmamı sağlayacaktı muhakkak... ama elimdeki gerçekçi yollara bakınca herhangi bir şekilde başarıya ulaşabileceğime dair umudum pek yok gibi...

durup düşününce, daha doğrusu dışarıdan bakmaya çalışınca her şey geride kalmış gibi. kendime kurduğum yeni ve mis hayatın içinde bu anıya dair herhangi bir kırıntı yok gibi. hatırlamıyor gibiyim, hiç yaşamamış gibi. her şey bir gün, bir yerde a. ile tanışmamla başlamış gibi. ama sonra başka bir yerde durup kendi içime bakınca hayatımın her anı, eski ve yeni her anısı o "kötü an"a çıkıyor gibi.

hatlar tam olarak nerede karıştı? başından beri karışık mıydı? ve başka sorular işte...
cevabını kendi kendime bulamayacağımdan adım gibi olduğum sorular...
belki cevapları yok bile...
karman çorman kabloların arasında bağlı kalmış, sıkışmış kafam; çıkamıyor gibiyim ben de...

Hiç yorum yok: