Salı, Kasım 27, 2012

yokken

hafifledim...
okudum, yazdım, çizdim. tanıdım, gördüm, dinledim, sevdim...
fikir aldım, karar verdim, adım attım. sona geldim ama başa dönmedim. tarttım, saydım, eledim, buldum, sakladım, attım, derledim ve topladım. inanmadım, sanmadım, kanmadım, ikna olmaya çabalamadım. bildim, emin oldum, sorgulamadım.
en başa dönüp neticeye kilitlenirsek, olacakların sandığım gibi olmadığını yaşayarak anladım, hafifledim, rahatladım...

Cuma, Kasım 02, 2012

nihayet

hayatımın bu yeni levelinde o kadar değişti ki her şey şaşırmamak elde değil. değişimin bir kısmı öngörülebilirdi ama açıkçası bu kadarını tahmin etmek pek de mümkün değildi.

ben mutluyum değişimden. çünkü bu levelin eksiden çok artı etkisi oldu bana. belki sosyal hayata filan ket vuruldu ama o sosyal hayatın kalan kısmının kıymeti de niteliği de bambaşka.

bir de içsel olarak yeni bir bölüme başladım sanırım. bu kısmı da oldukça güzel. eskiden çok üzüldüğüm ya da beni kahreden şeyler şimdi canımı sıkıyor ve ötesine geçemiyor mesela. zira eskisi kadar üzülmeye zamanım ve halim olmadığı gibi hakkım da yok. insanın kendisinden çok düşündüğü birinin olması bu yüzden çok güzel.

kendine ister istemez iyi bakmak zorunda kalmak yorucu ama güzel. daha önce kendi kendini çok yıpratmış biri olarak başkalarının üzüldüğü bu değişiklik beni mutlu ediyor. gerçi çok fena grip oldum demek ki fiziksel olarak iyi bakamıyorum kendime ama olsun ya... şimdi "ben kıymetliyim" devrindeyim... o yüzden koy g.tüne rahvan gitsin arkadaş!

şimdi konuşacak en mühim konum hala ve elbette bebeğim. ama en azından "o kadar da değil la" noktasına geldim/gelebildim. çok çaba harcadım ama oldu yani. arada ince de olsa bi kitap bitirdim ve arada bir sürü yarım yamalak okuma yaptım -onlar da bitecek tabii ki. yarım yamalak da olsa bir şeyler izleyebiliyorum. telefon uyku dışında tüm gün elimde (maalesef) ama çocukla ilgili şeyler dışında yeni sayfalara filan da bakabiliyorum artık.

sonra deli dehşet projeler sıraladım kafamda. yeniden kurguladığım bir sürü seyahat ve güzel hayal oluştu kafamda. ha hayata geçer geçmez bilemem fakat çocuktan ve uykudan başka şeyler de düşünebiliyor olduğumu bilmek beni rahatlatıyor.

bunlar güzel şeyler.

şimdi herkesten, benden bile, kıymetli bi oğlum var...
bu yüzden eskisinden çok daha kıymetli bi ben, bi sevgilim, bi annem, bi ailem var...
üzülecek bir şey yok yani, kahrolacak hiçbir şey yok...