Cumartesi, Şubat 18, 2012

2

anne oluyorum. oluyorum evet. doğar doğmaz da "oldum" diyebilecek miyim bilmiyorum üstelik. 

kafam binbir parçaya bölünmüş durumda ve bu parçaların hepsi mutlulukla dolu. ne yapacağım hakkında çok fikrim yok. insanları dinlemiyorum. insanları duymuyorum. ve en çok bunlardan mutluluk duyuyorum.

hayatımda ilk defa herkesi birden görmezden geliyorum. aferin diyorum kendime hatta "afferim" bile diyorum bunu yapıyorum diye. kafam güzel, sıfır alkolle çok çok daha güzel :)

bazen endişeleniyorum, kendimi yetersiz ve eksik hissediyorum. sonra "zaten zaman içinde bunları hissetmek için yüzlerce fırsatım olacak" deyip bu hisleri öteliyorum. kafamın içinde her şey yolunda, karnımın içinde de öyle olmasını umuyorum.

yakın çevremde durumu gözlememe izin verecek çok şey yaşanmadığından uzaktan deneyimli dahi sayılmam. deneyimim bu zamana kadar bu konuda öğretilmiş korkulardan fazlası değil. bu yüzden bildiğim her şeyi kendime unutturarak başlıyorum.

yolu yarıladık. şimdi mutlu bir insan olmayı öğreniyorum. bizim için ilk ve en önemli adımın bundan başkası olduğunu düşünmüyorum.