Çarşamba, Temmuz 21, 2010

bık!

yo-rul-dum! şu beynimin içinde büyüdükçe büyüyen ve benim sürekli gizlemeye çalıştığım bıkkınlıktan hakikaten yoruldum. geleceğe dair umudu, beklentisi filan olmayan bi insandan ne beklenirse ben de aynen onu sunuyorum çevreme, huzursuzluk, boş laf, depresif ıvır zıvırlar. ne gereksiz... oysa eskiden böyle miydi? evet, böyleydi aslında. kimi kandırıyorum?

Hiç yorum yok: