Cuma, Mayıs 07, 2010

katay

miden berbat. yediğin hiçbir şey midende kalmak istemiyor. neyse ki annen yanında da, elini alnına koyuyor. beynin patlamak üzere, miden zaten paramparça. annen yanında, eli alnında...

duramıyorsun, öleceğini sanıyorsun, kendine gelmek için uğraşıyorsun. öyle olmasa da "merak etme nolur iyiyim ben" diyorsun. daha fazla "iyi gibi" yapamayacağından, hastaneye gitmeyi bu defa sen teklif ediyorsun.

hastaneye ait bir yatakta her ne sebeple yatıyor olursan ol, ilk önce onlar geliyor aklına. gözlerin doluyor. ağlamıyorsun ama bir şekilde gözünden bir iki damla yaş akıyor.

gözlerin kapıda, geldi mi diye bakıp duruyorsun. o yataktan çabucakkalkmak istiyorsun. kendinde güç bulamıyorsun.

ne sebeple olursa olsun oradayken ilk önce onları yanında istiyorsun. elini tutsunlar, yüzünü silsinler, sana gülümsesinler diye bekliyorsun...

Hiç yorum yok: