Cuma, Kasım 20, 2009

a/y/ile

teşekkür ederim böyle güzel olduğunuz, anladığınız ve anlamama izin verdiğiniz için.

birini sevmek için onunla dost olmak/olabilecek olmak/öyle hissetmek lazım. eğer o aşamaya ulaşamadıysanız veyahut kaybettiyseniz bir daha ulaşamayacaksınız. o zaman da sevmeyi bırakacaksınız. ama birini hissizce kabullenmiş sonra dost olmuşsanız onu o andan itibaren çok sevecek, canınızdan bileceksiniz.

bir insanın ailesiyle dost olmasından daha güzel ne var bilmiyorum. senin benim ailem olmandan daha güzel ne var bulamıyorum. nefes almak ne güzel. yanında küfretmek de o kadar güzel.

ağrıyan kolumun üzerine elini koyduğunda, başım ağrırken dudaklarını tam ağrıyan noktada hissettiğim anda tüm ağrıların silinmesi nedir bilmiyorum. aynı beceriye sahip annemle ortak noktanın ben olduğumu düşününce bunun bir illüzyon olup olmadığı konusunda tereddüte düşüyorum... yine de... bir illüzyon olmadığından eminim... mucize olmadığını biliyorum... bu tuhaf, güzel, karışık, beni yormayan şeyi anlatmak için yorulmak da istemiyorum...

bir insanın ailen olduğu içinde değil sevdiğin için ailenden yapmak; aileni mecburiyetten -ailen olduklarından- değil sevdiğinden ailen saymak... bu mucize mesela... sevdiğini canından bilmek mucize...

Hiç yorum yok: