Salı, Haziran 30, 2009

ızım..kır!

sadece bir tek kişi biliyor bunu. her daim konuştuğum benden başka bilen yok. bu his kötü bir his ama söyleyecek olsam ağzıma tıkayacaklar her şeyi. bazıları ağlar belki. bi kısmı güler. kalanı da saçmaladığımı iddia eder. dedim ya ağzımdan çıkmadan yeniden içeri kayar nefes borumdan. bu his, bir tek kendimle konuştuğum bu şey çok acayip.

mutsuz filan değilim ama. aması biraz karışık. konuşmak isteyip istemediğimden emin değilim. sanırım anlatmak istiyorum şu iç sıkıntısını ve tekliği ve aklımdan geçen planları ama kimse bilsin istemiyorum yine de.

birileri bir yerlerde bıçaklarını biliyor sanki. onlara yeni eğeler vermek istemiyorum. paranoyağım belki, belki de birine güvenmeyi bir kez bıraktım mı yeniden başa dönemiyorum.

aslında iyi ki de böyle. iyi ki de bazen onlar kayhbediyorlar beni. iyi ki ben kendimi onlardan on adım öne koyuyorum bazen. onlar canımı yakmadan mümkün kılamıyorum bunu. ama olsun. bir şekilde hayata geçiyor ya, nasılı, niyesi fark eder mi?

bir tek ben biliyorum, kendimle konuşa konnuşa büyütüyorum. meyvesi ne renk olacak kestiremiyorum. en çok kırmızıyı yakıştıyorum içimi saran bu sevimsizliğe. başkaca bir rengi yakınına bile konduramıyorum.

Hiç yorum yok: