Pazartesi, Haziran 29, 2009

aman

benim kafam hep güzel. yani beni doğuran ana ne karıştırdıysa kanıma, toparlayamıyorum bir türlü kafamla içindekileri. ağlarken sırıtmaya başlayabiliyorum mesela. bu ruhsal bir sıkıntı da olabilir pek tabii, bilmiyorum işte...

neyse, dediğim gibi kafam hep güzel. bazen, sıradışı bir şey yaşadığımda ya da şahsım için sıradışı olan bir şeyin bana bulaştığını fark ettiğimde bunu benim uydurup uydurmadığımı anlayamıyorum. kontrol etmem gerekiyor durumu, kendimi çimdiklemek kesmiyor tabii. hemen abuk subuk bir laf atıyorum ortaya. eğer insanlar bana gazlayıcı "harikasın süpersin" nidalarıyla sarılmıyorlarsa anlıyorum ki her şey gerçek. çünkü insanlar beni gazladıklarında ben uyanıyorum sonra yaa... kafam hala güzel oluyor da dozajı azalıyor. haaa o sütundan iki tane yokmuş ben çift görüyomuşum diyorum.

ya hakikaten şu an ne diyorum ben? biliyorum beni şu an bi tek ben anlıyorum. az önce çok felaket şaşırdığım bir şey fark ettim bir yerde. elim ayağım titriyor heyecandan. yok canım diyorum, yok canım olamaz. hadi len diyorum hatta. çüş bile dedim bir iki kere...

bu gece de kafam böyle.

Hiç yorum yok: