Çarşamba, Ağustos 22, 2007

denize dek ırmakdır adın...

sevgili gözyaşı duyduğum en güzel temennilerden birini işledi içime...

önce diyor ki:
"denize dek ırmakdır adın..." daha önce açıkladığım üzre Yûnus Emre'nin şiirlerinden bir mısrâdır.

sonra da:
sevgili sherlotte holmes
"adın deniz olana dek sabır gerek..." ifâdenle Yûnus Emre'yle aşık attın! bana sorarsan alnının akıyla da çıktın. ne iş yaparsın, neyle uğraşırsın bilemiyorum ama şiir vâdîsinde lâzım olan "gönülden gönüle varolan yol"un tâm üzerindesin!

tabii ki O'nunla aşık atacak kadar büyümedim/büyüyemeyeceğim... yine de bunları duymak/okumak/görmek utançla, mahcubiyetle, yanaklarımın kızarışıyla, sevinçle, mutlulukla, umutla iyi hissettirdi fazlaca... günün güzel geçmesi için çok, çok büyük bir sebep bu...
gönülden gönüle varolan yol'da karşılaşmak nasıl bir güzellik...
teşekkür ederim, çok...

Hiç yorum yok: