Cuma, Ağustos 17, 2007

benim...

...hayatım yapmak isteyip yapamadıklarıma ve asla yapamayacağıma inandıklarımla dolu...
bunu her fark edişimde içimde bi yer kıvranıp duruyo...
yerimde saydığım zaten aşikar ama yine de arada bir zıplayabildiğimi, yer değiştirebildiğimi, "ve evet bunu da başardın aferin" diyebildiğimi görmek istiyorum. hayatımda en az bir kez gerçekten buna inandığım ve böyle düşündüğüm için kendi kendime "lan oğlum süpersin! muhteşemsin! bu hususta üstüne tanımıyorum" diyebilmek isterim bi de. fakat işte hayat kimileri için böyle bi şey, planlar, dilekler ve hayatın bilimum zevki uzakta durup el sallıyor...


elime 3 tane portakal alıp çevirme çalışmalarına başlayacak enerjiyi yıllardır bulamadığım için jonglörlük şu an göremediğim bi mesafede misal...
bu kadar keyifli bulduğum, hayran olduğum, her bi çeşidini ayrı ayrı sevdiğim bu aktivite için -becerip beceremeyeceğimi bilmesem de- gerekli çalışma azmini ve enerjisini bir türlü bulamıyorum...
birileri beni döve döve zorla yaptırmalı belki de emin değilim. fakat kendime çok kızıyorum. hem denemeyip hem de kendimi gerçekten istediğime nasıl inandırabiliyorum ondan da emin değilim. yine de ne zaman bi jonglör görsem gözlerim dolar... yok tamam öyle olmaz ne ama işte ne zaman bi jonglör görsem, ah...



bi gün diyorum, alıcam başımı da kendimi de basıp çıkıcam. mümkünse hakkında çok fazla fikir sahibi olmadığım bi yere, hayatımdaki insanları çok fazla fikir sahibi yapmadan bi süreliğine kaçıcam. başıma gelebilecek ürlü felakete hazırlıklı olucam. canım isterse oradan da başka bi yere. eninde sonunda dönücem ama bir ya da iki hafta olsa bile öyle uzak bi yere, plansız programsız gidip... sonsuza kadar yaşayacak iyi anılar biriktiricem...
bunları söylüyorum ama tabii ki hayata geçir/e/miyorum.
oysa ne güzel olurdu dilini bile konuşamadığım insanların arasında salak salak bakınmak...



en güzeli de eskiden yazdığım kadar çok ve sık olmasa da bi şeyler yazmayı denemek üzere masa başına oturmak olabilirdi. bulduğum bir sürü fikri tek tek çöpe atmaya başladım, bemeğenmediğimden değil yazmayla uğraşacak isteği blamadığımdan...
gittikçe tembelleşiyorum :(

1 yorum:

"Denize dek ırmakdır adın..." dedi ki...

"...hayaldir gönendiren ruhumuzu ve dahi kavuşturan huzura usumuzu..."