Pazartesi, Ağustos 13, 2007

anneanne

hayatımın en çok özlediğim dönemini yarım yamalak hatırladığım çocukluğum taşıyor...
babama hissettiğim şeyin ne olduğunu bilemediğimden -ki özlemekten başkası ve ötesi bu- onu saymazsak en özlediğim de "annanem"*...
güzel kadın, zarif ve düşünceli kadın...


*bu kelimeyi başlıktaki gibi yazmayı sevmiyorum, samimi bulmuyorum...
en güzeli "ananeeeee" diye seslenmekti...

2 yorum:

Friedrich Camus dedi ki...

Ben de eski parktaki renkli salıncağı özlüyorum. Habire kırardım, belediyeden gelip tamir ederlerdi.

Ama olmaz ki yani, kırıldı o.

sherlotte holmes dedi ki...

ama olmaz ki yani, kırıldı o "da"...