Cuma, Temmuz 13, 2007

karmaşık

heyecanımı garip karşılayanlara karşı hissettiğim bu duygunun adını yazacaktım başlığa. bulamadım ne olduğunu. yani bu duygunun adı kırgınlıktan garipsemeye kadar oradan anlayamamaya oradan da aval aval bakmaya kadar gidiyor.
bazı durumların ciddiyetinin "zaten bekleniyor" olmasıyla azalmayacağını, bazı durumların "heyecan" hissettirmediği takdirde zaten anlamsız olacağını, mesela "aşk"ın -ama bahsettiğim esaslı aşk. bir sürü yanlış denemeden sonra ulaşılacak güzel aşk. tek aşk- böyle olduğunu aslında bittiği bi nokta olmadığını, daha bitmeden, her defasında tekrar ve çok daha güçlü başladığını... anlatamıyor olmalıyım...
benim anlatmama gerek olmadan bilmiyor olmalılar...
duyduğum heyecan şimdiye kadar bitmiş olsaydı anlamsızlığın içine sürükleniyor olurdum, bunu da bilmiyor olmalılar...
aslında kimsenin bir şey bilmesine de gerek yok ama ister istemez...



bu da böyle bir anımdı...

Hiç yorum yok: