Perşembe, Temmuz 05, 2007

durum özeti

aslında mutsuz sayılmam. hatta değilim bile diyebilirim.
sadece bazen eksik gedik bir hayat, eksik gedik sevgiler, eksik gedik yaşanmışlıklar ve hatta yaşanamayan tonla şey takılıyor kafama.
belki de sadece gerzek bi hassaslıktır. bu durumun geçeceğinden şüphem yok ama, eve gidip bi saat sebepsiz, her şeye ağlamak 14 yaşımın "kimse beni anlamıyor" zırvalarının arasında kaldı sanıyordum. o rahatsızlık verici işte.
kimsenin beni anlamadığı filan yok. beni en iyi anlayabilecek insan hayatımın göbeğinde kurulmuş duruyor. beni anlayabilecek diğer insanlar da o göbeğin etrafını çevreliyor... sayıları çok değil, hatta bi süredir bi hayli az olduğunu düşünüyorum... ama onlar varlar ve çok kıymetliler...
ne diyorum ben? saçmalık!

asıl anlatmaya çalıştığım şey şu. bu sıralar çok fazla "keşke" ve "neden" diyorum. sanırım hayatımın şu zamana kadarki en güzel dönemlerinin daha özel insanlarla bir arada geçirilmesi gerektiği hususuna takıldım. işte "oyundan çıkan geri gelmiyormuş" durumları...
gittiler, dönmeyecekler. rüyalarıma bile girmeyecekler. bu zamana dek yaptıkları gibi eğer hala bi yerdelerse orda öylece durup aşağıyı seyredecekler. ama ben bunun farkına varamayacak kadar kapamışım sanırım algılarımı. artık var olduklarını hissedemiyorum...

demek istediğim...
arada olur böyle...
sonra geçer...

belki de sadece kendimi hırpalamayı seviyorumdur, bilemiyorum...

Hiç yorum yok: