Perşembe, Haziran 07, 2007

bazen eskiyi fazlaca özlüyorum. eskiden hissedebildiğim gibi hissetmeyi mesela. insanları eskisi kadar sevebilmeyi. ne bileyim işte türlü türlü güzel huyumu, bana kendimi iyi hissettirebilen ruh halimi...
yaşadığım tonla kötü şeye rağmen bana ayakta kalmak için güç veren yine kendimmişim aslında... onu farkettim...
şimdi bana o güzel zamanları bahşeden "ben", "kendim", "aslım", "özüm" ya da adı her neyse işte o nerde?
arasam bulur muyum bilmiyorum ama aramaya da mecalim yok...

şimdi kötü müyüm? yoo hayır...
ama eskiden hissettiğim gibi hissedebilmeyi çok özlüyorum...

bitmeyen bir baş ağrısını kabullenip yaşamaya öyle devam etmek gibi şimdiki...
rahatsızlık sardı her yanı ama o kadar alıştım ki canım bile yanmıyor artık...

2 yorum:

Nisa dedi ki...

İyi ya da kötü değil, böyle. Yeni bi hal ve böyle. Böyle. Artık ağlamıyorum, böyle. Artık çok inanmıyorum, böyle. İyi değil, kötü değil; bu. Bu.

sherlotte holmes dedi ki...

ben düşününce bu ne olduğuna karar veremediğim şeyin kötü oılduğuna karar verdim...

"bu" olmasın...
bi dalga gelsin mesela bu çorak memlekete, götürsün...

o zaman belki yeniden kendim olurum..

o da yok, olmuyo...