doğal seçilim

hayatımdaki insanların hızla azalmasının başka bir sebebi yoktu. şimdi de geriye en güzelleri kaldı...

2

anne oluyorum. oluyorum evet. doğar doğmaz da "oldum" diyebilecek miyim bilmiyorum üstelik. 

kafam binbir parçaya bölünmüş durumda ve bu parçaların hepsi mutlulukla dolu. ne yapacağım hakkında çok fikrim yok. insanları dinlemiyorum. insanları duymuyorum. ve en çok bunlardan mutluluk duyuyorum.

hayatımda ilk defa herkesi birden görmezden geliyorum. aferin diyorum kendime hatta "afferim" bile diyorum bunu yapıyorum diye. kafam güzel, sıfır alkolle çok çok daha güzel :)

bazen endişeleniyorum, kendimi yetersiz ve eksik hissediyorum. sonra "zaten zaman içinde bunları hissetmek için yüzlerce fırsatım olacak" deyip bu hisleri öteliyorum. kafamın içinde her şey yolunda, karnımın içinde de öyle olmasını umuyorum.

yakın çevremde durumu gözlememe izin verecek çok şey yaşanmadığından uzaktan deneyimli dahi sayılmam. deneyimim bu zamana kadar bu konuda öğretilmiş korkulardan fazlası değil. bu yüzden bildiğim her şeyi kendime unutturarak başlıyorum.

yolu yarıladık. şimdi mutlu bir insan olmayı öğreniyorum. bizim için ilk ve en önemli adımın bundan başkası olduğunu düşünmüyorum.

bb

zaman hemen geçse ve sarılsak birbirimize...

değişik

şimdi bir sürü şeyden vazgeçmeliyim ama önce kötü düşünceleri,  paranoyaları ve bir de olasılıklar üzerine kafa yorma huyumu tamamen ortadan kaldırmam gerekiyor. ve... şaşkınlık iyi de, ne yapacağını bilememek kötü...

. / ,

hayat aklımın alamayacağı kadar garip...

bri

şaşkınlık titremeyle birlikte geliyor ve insan şaşkınlığın içinden mutluluğunu seçemiyor. ne bu şimdi? bir işaret mi? saklandığım kutudan kafamı uzatacak kadar bile cesaretim yokken ne diyorlar bana? beklerken ve hatta isterken nasıl bu kadar şaşırabiliyorum hala, ona şaşırıyorum hala... hala...

mutluyum ama çok mutlu olmaktan da korkuyorum. endişelerim, şimdi huzurumdan çekilin lütfen...

26

yapamıyorum. bunu söylemekten nefret ediyorum ama yapamıyorum. duramıyorum. sığamıyorum. alıştığım, düşünmediğim, umursamadığım 26 kasım geliyor. ne yapacağımı bilmiyorum. herkes aynı sadece yerleri farklı... gittikçe uzak, daha uzak...

çüg

insanlara "sen çok güçlüsün" demeyin, sandığınızın aksine üzülürler...